Przeczytacie dziś opowieść o byłym i opowieść zarazem byłego pracownika punktu z automatami niskonominałowymi do gier hazardowych tzw. fruit machines.

Bo widzicie, państwo uznało, z Panem premierem na czele, że hazard w wielu formach i postaciach jest złem za które przyjdzie zapłacić nam wszystkim, nie tylko tym którzy wrzucali, ale również tym którzy pracowali, wynajmowali, byli właścicielami i posiadali automaty. Merytoryka jest mi obca, ważne są spostrzeżenia, które płynąć będą wprost od osoby czynnie zajmującej się danym tematem.

Z polecenia polecenia polecającego zostałem polecony jako osoba godna zaufania, osoba kompatybilna z dość wymyślnymi godzinami pracy danego punktu i osoba znajoma, czyli godna polecenia, bo takiej pracy nie oddawało się w cudze ręce. Szczęśliwie zostałem polecony i spędziłem w pokoju o zadziwiającej kubaturze 25 metrów kwadratowych wspaniałe 4 miesiące, gdzie średnio w przeciągu danego bywałem w miejscu owym ok. 140h, całkiem sporo jeśli weźmiemy pod uwagę, że pracowałem trzy dni w tygodniu. Choć słowo praca jest mocno naiwnym słowem w tymże kontekście.

Od początku więc. Mamy pana, który ma lokal w centrum miasta, mamy panów, którzy mają automaty i mamy pana, który tymi automatami się opiekuje i naprawia wnętrzności ,i mamy pana, który „pilnuje” interesu czyli mnie. To już 4 osoby, prawda? Biorąc pod uwagę fakt, że w mieście owym punktów takich było ok. 200, choć to wolne stwierdzenie, przypuszczalne, mamy ok. tysiąca osób, które zarabiają, a nie są to sumy z sześcioma zerami, ale nie muszą kraść, nie muszą udawać że mogą i nie muszą czekać również na parówki po 10gr/szt w szalonej promocji roku. Tak więc każdy jest szczęśliwy. Każdy. Bo pieniądz robi pieniądz, pieniądz robi pieniądz, używając kolokwialnego, utartego określenia. Więc w czym tkwi problem? Problem wg Pana premiera polegał na niepełnoletności klienteli odwiedzającej i grającej w danych punktach. Tu odsyłam do drugiego numeru „Przekroju” roku pańskiego 2010 i wywiadu z Panem premierem. Zadajmy sobie więc pytanie – na jakiej podstawie Pan premier wysunął owe wnioski, z trupą mu przyświecającą oczywiście. Czy Pan premier zapytał mnie – jako pracownika o owy proceder? Nie potrafię sobie przypomnieć. Kto więc dokonał analizy rynku? Czy Pan premier w ogóle wie na jakiej zasadzie działają maszyny niskonominałowe? Wątpię.

Przez cztery miesiące wspomniany już pokój „maszynowy” odwiedziło dwóch niepełnoletnich chłopców i śmiem twierdzić, że zrobili to z czystej ciekawości. Panie premierze, czy wie pan, że w połowie lat 90 istniało zdecydowanie większe zagrożenie niż to, które pan tak skutecznie wyeliminował? Jakie? Automaty do gier, nazwijmy je komputerowych, tzw. flippery. Nie ma Pan pojęcia ile dzieci traciło tam swoje kieszonkowe i jak bardzo był to proceder uzależniający. Nie potrafię zrozumieć dlaczego tak bardzo chce Pan dbać o dobro obywateli, proszę mi wierzyć, że oni doskonale potrafią dbać o własne dobro, a zakazywanie czegokolwiek, wprowadzanie jakiejkolwiek prohibicji prowadzi do nielegalności, bo ten proceder i tak będzie istniał. A skutkiem owego stanie się właśnie to czego Pan premier tak bardzo nie chciał.

Negatywy można wymieniać w nieskończoność, od zubożenia aż do obniżenia poziomu wiedzy studentów. Tego też pewnie Pan nie rozumie. A ja mam to w dupie, bo Pan premier chyba niczego nie rozumie, czy jego dupa może pomieścić więcej niż upchnąć może Rocco? O zgrozo.

Wiecie na czym polegała praca w takich „budkach z dykty”, jak mawia Pan premier? Na siedzeniu pół, a czasami i całym dniu siedzenia, czytaniu, konwersacjach z przyjaciółmi, nauce, pomocy klientom, a ruch – nadmienić warto – w takich miejscach jest niewielki, oglądaniu filmów i odkurzaniu wykładziny oraz przecieraniu plastikowych guziczków maszyn. Praca idealna, bo nie oszukujmy się za „nicnierobienie” płaci się mi, właściciel odprowadza składki ZUS’owskie, klienci przegrywają/wygrywają, ale doskonale zdają sobie sprawę z tego co robią. Więc kurwa, pytam – na jakiej podstawie od pierwszego stycznia to wszystko stało się nielegalne? Kto na tym zarobi jeśli nie dziesiątki tysięcy uczciwych ludzi? Chcę nazwiska, imiona, bo nie oszukujmy się, nikt nie jest aż tak głupi by dymać się w ten sposób, jeśli wydymałeś mnie i innych Panie premierze to kto mnie dyma, za Twoim pośrednictwem?

Panie premierze,

chciałbym zwrócić Panu uwagę na fakt, który to implikuje w skonanej duszy obywateli i obywatelek kraju zwanego Polską, negację świata i wolności osobistej. Jest Pan, Panie premierze głupią cipą, która nosi w sobie zjawiskowego, fantasmagorycznego ziemniaka, chroniącego naiwnie przed gwałtem murzyńskiej wioski, która to nie jest tak subtelna jak król – niekwestionowany – filmów fantasy Rocco.

Bo, widzi Pan, Panie premierze – ja jestem ćpunem, pedałem, socjopatą, pedofilem i wszystkim tym czym mogę być i hazardzistą też jestem i ateistą i rasistą też. Zna Pan te słowa, prawda? Chciałbym zapytać czy masturbuje się pan prawą czy lewą ręką?

Tak! Jest pan cipą, która ogranicza moją wolność osobistą, zastanawiam się czy i kiedy zabroni mi Pan oddychać i siusiać do umywalki. Nie mam w domu świetlówek, które oszczędzają energię i ratują świat przed globalnym ociepleniem, marnuję wodę i uwielbiam nylonowe torebki foliowe za 6 groszy w osiedlowym sklepie spożywczym, robię z nich rajstopy.

Pragnę, aby państwo pomagało mi żyć, a nie pomagało żyć sobie. Jest Pan obłudnym, wykreowanym produktem. Ja się buntuje Panie premierze! Chcę kreować  się sam, więc uprzejmie proszę – wypierdalaj z mojego życia i pozwól żyć.

Z poważaniem, K.